براي آن روز

نانم را با تو قسمت مي كنم/

خنده ام را/اميدم را/

دستهايت را برايم نگه دار

........... براي روزي كه دور نيست

ما كه داشتيم راهمان را مي رفتيم
تو اما سنگ انداختي
ما نگاه كرديم بازهم گذشتيم
كه تيغ كشيدي
حالا بدان
من خون خشكيده بر تيغت رااز ياد نمي برم
حالا هرچه ميخواهي بشوي بخند
انگار نه انگار
من اما از ميان طاعون كلماتت هيچ كدام را باور نمي كنم

صیاد!

صدای بالهایمان را می شنوم

پرنده های مرده در گلوی ما آواز می خوانند....

قفس کوچک است !

اما پرواز را از یاد نبرده ایم

چه بخواهی چه نخواهی

این بار پریده ایم.......

جمعه مي آيم حتي اگر جمعه آخرم باشد